یاد کرد ما را به نیکی یار و ما را شاد کرد
راستی یادش به خیر آن کس که ما را یاد کرد
شد فراموشم غم عالم، چو یادم کرد دوست
یاد باد آن مهربان یاری که ما را شاد کرد
از غم و رنج اسیری، خاطرش آزاد باد
هر که مرغ خسته ای را از قفس آزاد کرد
رو بدست آور دلی، تا حق به دست آرد دلت
خانه اش آباد آن کو خانه ای آباد کرد
یافتم در کار صنعت، نکته ای نغز و لطیف
ز آن حکایتها که لطف خامۂ استاد کرد
بود سیر اختران را بی تفاوت در مسیر
آن چه بیداد مُغل با خطّۂ بغداد کرد
از خروش رعد، بر طرف افق دریافتم
کآسمان از دست خوی زشت خود فریاد کرد
بر درش بنوشت، کاینجا دار استقرار نیست
آن که این دیر کهن را از ازل بنیاد کرد ادیب برومند
راستی یادش به خیر آن کس که ما را یاد کرد
شد فراموشم غم عالم، چو یادم کرد دوست
یاد باد آن مهربان یاری که ما را شاد کرد
از غم و رنج اسیری، خاطرش آزاد باد
هر که مرغ خسته ای را از قفس آزاد کرد
رو بدست آور دلی، تا حق به دست آرد دلت
خانه اش آباد آن کو خانه ای آباد کرد
یافتم در کار صنعت، نکته ای نغز و لطیف
ز آن حکایتها که لطف خامۂ استاد کرد
بود سیر اختران را بی تفاوت در مسیر
آن چه بیداد مُغل با خطّۂ بغداد کرد
از خروش رعد، بر طرف افق دریافتم
کآسمان از دست خوی زشت خود فریاد کرد
بر درش بنوشت، کاینجا دار استقرار نیست
آن که این دیر کهن را از ازل بنیاد کرد ادیب برومند
نویسنده: رضا قهرمانی