رسد چون دود در گُلزارِ حُسنت سر بر افلاکم
چو، سوزد آتشِ عشقِ تو گُل چون خار و خاشاکم
بهار است و دَمِ جان پرورِ بادِ سَحَر از نو
دَرِ عشرت گشود و بست از می راه امساکم
گشوده غنچهٔ گُل لب که: من زینت دهِ باغم
نموده دختر رَز رُخ که: من نوباوهٔ تاکم
تو هم این فصلِ گُل، ای نازنین! برخیز و لب بگشا
بگو منهم به ملک حُسن و بُرجِ دلبری تاکم
بیا چون غنچه لب بگشای و بگشا عُقده ای از دل
که از دستِ غمت ای گُل گریبانیست صد چاکم
ندارم باکی از چشمِ تو گر خونِ دلم ریزد
ز چشمت هست باک از چشم زخمِ چَشمِ ناپاکم
گر از ناهید بویِ مهرِ خود جوئی پس از قرنی
گذارت بردار و بو کن مشتی از خاکم ناهید همدانی
چو، سوزد آتشِ عشقِ تو گُل چون خار و خاشاکم
بهار است و دَمِ جان پرورِ بادِ سَحَر از نو
دَرِ عشرت گشود و بست از می راه امساکم
گشوده غنچهٔ گُل لب که: من زینت دهِ باغم
نموده دختر رَز رُخ که: من نوباوهٔ تاکم
تو هم این فصلِ گُل، ای نازنین! برخیز و لب بگشا
بگو منهم به ملک حُسن و بُرجِ دلبری تاکم
بیا چون غنچه لب بگشای و بگشا عُقده ای از دل
که از دستِ غمت ای گُل گریبانیست صد چاکم
ندارم باکی از چشمِ تو گر خونِ دلم ریزد
ز چشمت هست باک از چشم زخمِ چَشمِ ناپاکم
گر از ناهید بویِ مهرِ خود جوئی پس از قرنی
گذارت بردار و بو کن مشتی از خاکم ناهید همدانی
نویسنده: رضا قهرمانی